
14 urterekin jolasean dabiltza gazteak nire herrian. Kirolen bat egiten, bideojokoekin poz-pozik begiak hipotekatuz edo orain arte klasekide ziren gizakiekin ( neskak ) izango duten harreman luze ( eta batzutan ulertezina ) horren lehen pausuak ematen. Bidezkoa izen ez arren leku askotan gauzak ez dira horrela.
Nayem Zubet Elghari Saharan jaio zen, El Aaiún, RASD-eko hiriburuan ( frente polisarioak eta Marokoko gobernuak mantentzen duten liskarraren ondorioz tentsio handiko gunea da ). Eta ez, Nayem ez zebilen jolasean, protesta kampamendu batera sartzera zihoala Marokoko armadaren tiroketa baten ostean bizia galdu zuen.
Tragedia da gertatu dena, baina, tragedia baino zeozer gehiago, hondamendia agian, deritzot gure gizartean albiste mota hauekiko dugun jarrera eta ematen diegun harrera. Pasibotasun guztiz irakurtzen ditugu ( irakurtzen ditugula suposatuz ), eta egun bakarra pasatu ostean ahaztu egiten ditugu. Tristea da. Guk Belen Estebanen eta senarraren arteko tirabirak ikusten ditugun bitartean Nayem bezala milaka pertsona hiltzen dituzte.
Saia gaitetzen axolagabekeria baztertzen eta munduaren egoeraren aurrean erreflexioa egiten.
Munduagaitik
Nayemengaitik